2022-01-18: Moloch en Abortus, oordeel toen en oordeel nu

2022-01-18: Moloch en Abortus, oordeel toen en oordeel nu

Vandaag heeft Premier Rutte de regeringsverlaring voorgelezen. Grote plannen Mooie woorden, maar nu nog de uitvoering. Papier is geduldig. Watde ethisce paragraaf betreft wordt gesproken over het terugdringen van het aan het vooral herhaalabortussen. Het zijn vrije onderwerpen dat wil zeggen de kamer moet erover beslissen.

kortom het komt aan op onderhandelings kracht van de pro life  leden.

Vergelijk de erhischeparagraaf van het regeerakkoord ook met het programma over abortus zoals de Christenunie heeft verwoord.

Ga na welke ruimte er is voor de pro life strijd

Belangrijk om als pro lifers de kansen te onderzoeken.

Zie onderstaand welke aanknopingspunten ook juridisch om abortus af te schaffen.

Graag voorbede en advies

Bert

Gebed 18 januari 2022 L.P. Dorenbos

***********************************************************************

Moloch en Abortus, oordeel toen en oordeel nu

O God, dat Gij toch de goddelozen ombracht

-gij mannen des bloeds, wijkt van mij–b

Psalm 139:19

HEERE, hoe kunnen we onschuldig bloed vergieten. Kinderen in de moederschoot. Ik kan er niet bij. Wie heeft ooit zoiets gedacht. We weten toch nu allemaal dat het een kindje is. We proberen het te ontkennen, maar het is een kindje. Het hartje klopt al na 21 dagen. Dat doe je toch geen dier aan. We hebben het over de pijniging van dieren bij het rituele slachten. Maar hebben we wel eens gedacht aan het pijnigen van een ongeboren kindje dat wreed en barbaars en zonder verdoving op hardhandige wijze uit de moederschoot getrokken, gesneden wordt. Het is je toch niet voor te stellen. Er zijn speciale tangen voor. En als het hoofdje te groot is dan wordt het verbrijzeld zodat het er uit verwijderd wordt. Je moet de film 'de Silent Schream zien van dr. Nathanson. Daar zie je de gruwelijke manier hoe een kindje in de moederschoot gedood wordt. Je ziet het kindje wegkruipen voor de tangen van de aborteur. Het is alsof het een stille schreeuw geeft uit angst omdat het geen kant op kan en wreed gedood wordt. Hoe halen we het in ons hoofd. We moeten dat aan de kaak stellen. We moeten er niet omheen praten. Het is verschrikkelijk.

En iedere moeder weet toch dat het een kindje is. Zij heeft het er dan ook over dat ze haar kindje heeft vermoord. Wij zeggen dat niet. We zijn nog veel te voorzichtig, maar de moeder weet dat ze haar kindje heeft vermoord. En dat is ook zo. Het kindje leefde toch in haar moederschoot. Ze heeft het onder haar hart gedragen. Zij weet beter dan wie dan ook, wat de verwachting in haar lichaam heeft veranderd. Haar hele lichaam is in gereedheid gebracht om het kindje een veilige plek te geven om te groeien en geboren te worden. Welke wreedaard komt er dan om daar brutaal een eind aan te maken. Wie haalt dat in zijn hoofd. Vergissing. Stop de zwangerschap. En in Nederland gaan we zo ver dat we de wet de Wet afbreking zwangerschap hebben genoemd. Dat is helemaal waar. Het is ook afbreking van zwangerschap. En dat is toch te gek voor woorden. Wie haalt dat in zin hoofd omdat wettelijk mogelijk te maken.

Als dat geen vergieten van onschuldig bloed is, dan weet ik het ook niet meer. En wat wreed. Het kindje heeft geen kans om te vluchten. Het zit muurvast in zijn heiligdom. Maar zijn heiligdom is zijn grafkamer geworden. Zijn martelkamer. Gemeen om het daar aan te vallen. En de mens is zelfs zo wreed om het eerst groter te laten groeien om het dan kapot te maken en dan uit de baarmoeder te trekken. In Amerika zelfs tot aan de grens van de geboorte. Ze noemden dat partial birth abortion. Vlak voor de geboorte draaien ze het kind en voordat het hoofdje eruit komt doden ze het met een knip achter in het hoofdje voordat het eruit komt. Het heeft een enorme toestand gekost om dat te stoppen. Dat slaat toch negens op. En in Nederland mag abortus tot de 24ste week. Neen het mag niet later, want daarna kan het ook in leven blijven als het te vroeg geboren is. Dus het is geen kind voor 24 weken want dan kan het buiten de baarmoeder niet leven, maar daarna wel. Net alsof het kindje voor 24 weken geen kindje is.

Iedere moeder weet wat een kindje van voor 24 weken in haar baarmoeder doet. Het beweegt. Het doet al van alles. En met de drie dimensionale echoscopie weten we dat het al kan lachen, dat het op zijn duimpje zuigt, dat het al van alles doet. Moeders kijken vertederd naar hun echo foto’s. En vaders voelen vertederd als het kindje beweegt in de schoot van de moeder. Wat vertederend. Maar, o wee als het kindje niet gewenst, niet gepland, niet welkom is, dan verandert alles. Dan wordt het gehaat. Dan moet het verwijderd worden. Dan moet het geaborteerd worden. En zo snel mogelijk vergeten. Maar kan een moeder ooit haar kindje vergeten? Neen. Natuurlijk niet. De moeder is de moeder. En de vader is de vader. En hoe je het ook wendt of keert, met abortus blijven ze vader en moeder van een kindje dat ze vermoord hebben. En dat ontkent ook niemand. Met abortus dood je een leven.

Maar je wilt toch niet meewerken aan het op de wereld zetten van een ongewenst kindje. Vandaar dat ze abortus nu ook abortushulpverlening noemen. Je helpt een moeder van een ongewenst kind af. En je moet niet zo overdreven doen om steeds maar te benadrukken dat het een kindje is. Het is een vrucht, het is een foutje, het is een embryo. Het is niet een kind. Het is iets. Het is een product van conceptie en dat product dat moeten we weg doen want het past niet in ons schema. Abortus is een recht van de vrouw. De vrouw mag zelf beslissen over de vrucht, het product in haar schoot. Het is een mensenrecht, het is een vrouwenrecht. En de vader moet zich er niet mee bemoeien. De vrouw beslist. Wat een rechtspraak. Het is toch een kind van de vader en de moeder. Als het kind geboren is beslissen toch de vader en de moeder. We hebben er juridisch een potje van gemaakt. We hebben gekozen om het ene kind boven het andere kind te selecteren. De een mag wel geboren worden en de ander niet. Dat beslissen wij zelf. Dat is toch discriminatie. En dat zouden we toch niet meer doen. We hebben toch de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens opgesteld. En dat is toch duidelijk. Dat geldt toch ook voor ongeboren kinderen. En in het Neurenberg Tribunaal na de Tweede Wereldoorlog zijn ook de artsen veroordeeld die abortus pleegden.

Natuurlijk is abortus moord op een kind, natuurlijk is abortus het vergieten van onschuldig bloed. Natuurlijk is abortus schending van de rechten van de mens. Natuurlijk is abortus discriminatie en selectie. Waarom mag het ene kind wel geboren worden en het andere kind niet. Als abortus en nu ook euthanasie toegelaten worden is opnieuw het gevaar dat straks ook weer andere groepen in de samenleving niet meer welkom zijn. Net als in de Tweede Wereldoorlog toen in de Wannsee conferentie op 20 januari 1942 werd besloten dat alle Joden, zigeuners, homoseksuelen moesten worden uitgeroeid omdat zij als onmens als onkruid als een vlieg werden verklaard. En wat doe je met onkruid. Wat doe je met een vlieg. Die sla je dood. En zo gingen zes miljoen joden, zigeuners, homoseksuelen de gaskamers in en werden verbrand. En we zeiden na de oorlog: Nie wieder. Nooit weer. En wir haben es nicht gewusst. Maar we wisten wel dat de treinen met de Joden ergens naar toe gingen waar het niet pluis was. Vreselijk. En de oorlogsmachine draaide op volle toeren. Arbeidskrachten totdat ze er dood bij neervielen. Vreselijk. En zo trekken we in drommen door de poort van Auschwitz. Vreselijk. We kunnen het niet aanzien.

Maar als vandaag abortus de gewoonste zaak van de wereld is, wat moet er dan gebeuren voordat abortus stopt en we zeggen, hoe hebben we dit ooit kunnen doen. Wat een wreedheid, wat een barbarendom. En nu zelfs al moord in de moederschoot. Dat kan toch helemaal niet. En wat moeten de Joden denken als ze allerwegen weer een agressief antisemitisme op zien komen. Als er al ongeboren kinderen worden vermoord, dan is ook niet zo vreemd dat zij denken bij alle haat die ze mee maken dat straks ook weer de concentratiekampen voor hen opengaan. En als we de haat in het Midden Oosten horen vanuit de Islam theologie tegen Joden en Christenen dan kun je je hart vasthouden als straks de gesel van de Islam over steeds groter deel van de wereld gaat. De geschiedenisboeken staan daar vol van. Maar het lijkt erop dat op dit moment de mensen nog niet wakker zijn om naar deze gevaren te luisteren.

Stop dan abortus nu. Wie dit soort taal uitslaat wordt tot extreem betiteld, fundamentalist, iemand die de vooruitgang van de samenleving tegenhoudt. Iemand die het zwijgen opgelegd moet worden. Net als in de tijd van de slavernij toen iedereen het er mee eens was dat de zwarten, de slaven, mindere mensen waren, waar je mee mocht doen wat je wilde. Het was koopwaar, het waren broedmachines om sterke slaven te krijgen. En als je je daar tegen verzette dan hield je de vooruitgang, de economie tegen. Het heeft honderden jaren gekost voordat daar verandering in kwam. En nog tot in onze tijd kostte het Martin Luther King het leven om een eind te maken aan de scheiding tussen blank en zwart. En nog zien we de tegenstellingen in Amerika, maar ook in Suriname en de Ned. Antillen. We zijn er nog lang niet. Hoe komen we ooit verder. Komen we ooit verder? Of is abortus de eindtijd waarover de Bijbel spreekt. Wanneer het volk Israël begon de heidense gewoonten over te nemen en de kinderen aan de afgod Moloch offerde dan kwam de HEERE God en zei; hoe halen jullie het in je hoofd om je kinderen aan de Moloch te offeren. Ik had toch geboden om alle heidenvolken uit het land te jagen en te verwijderen omdat ze aan afgoden offerden en hun kinderen door het vuur haalden. En nu doen jullie het zelf. Als je niet stopt dan komt het oordeel. En het oordeel kwam.

Profeten riepen op om tot God terug te keren. De afgoden weg te doen. En telkens als ze het deden dan kwam er vrede en zegen. Maar telkens vielen ze weer in zonde. En uiteindelijk zijn ze in ballingschap gegaan. God had hen als volk uitverkoren. God had hen het beloofde land gegeven. En toch. Zij volhardden in de zonde. En in 722 voor Christus werden de 10 stammen in ballingschap gestuurd naar Assyrië. En zij zijn tot op vandaag nooit teruggekeerd. Het Assyrische rijk is ten onder gegaan, want God gebruikt wel de heidenen om zijn volk te straffen, maar wee je gebeente als je het doet. Want zij deden het niet uit gehoorzaamheid tot God, maar om Gods volk en God een toontje lager te laten zingen. Zij riepen, waar is nu jullie God. Wij hebben jullie God overwonnen. Onze (af)goden zijn toch sterker. God laat niet met zich spotten. En het Babylonische rijk kwam. En opnieuw valt ook het tweestammenrijk telkens in zonde. Vreselijk. Ze offeren hun kinderen aan de Moloch en zelfs in de tempel offeren ze niet aan God. Ontucht, occultisme, toverij. Het is verschrikkelijk. En met Jesaja, Jeremia, Ezechiël en alle kleine profeten klinkt de oproep om je te bekeren. Maar ze doen het niet. Dan kondigt God ook hun ballingschap aan. 70 jaren zullen ze in ballingschap gaan en in 586 valt Jeruzalem. Ze gaan in ballingschap. De tempel wordt verbrandt, de muren afgebroken.

En na zeventig jaren keert een deel terug onder koning Kores. Want ook Babylon valt, omdat ze Gods oogappel hebben aangeraakt. God gebruikt de heidenvolken om zijn volk te straffen, maar wee het volk dat dat moet doen. En als Babel al jaren belegerd is en de koning in hoogmoed en trots blijft feesten en het gerei gestolen uit de tempel te voorschijn haalt om er van te eten verschijnt de hand op de muur. Ze staan verstijfd stil. En Daniël moet het uitleggen. Mene, mene, tekel ufarsim. Gewogen, gewogen en te licht bevonden. En in diezelfde nacht valt Babel en het rijk van de Meden en de Persen neemt de macht over. En dan onder koning Kores keert het volk terug. Lang niet allemaal, maar een klein deel en later nog een deel. En dan mogen ze de tempel herbouwen. Maar die tempel is nooit zo mooi geworden als de eerste tempel. Pas onder koning Herodes wordt de tempel verfraaid in oude luister, maar dan in het jaar 70 wordt de tempel opnieuw verwoest door de Romeinen. Wat een tragiek.

De Messias is gekomen zoals de profeten hebben aangekondigd. Zoals alle Joden hem verwachtten, tot op vandaag, maar het kon Messias Jezus niet zijn. Een lijdende knecht des HEEREN is niet de Messias die de Joden verwachten. Het moet een zegevierende een overwinnende knecht des HEEREN zijn. Weg met Hem. Kruisig Hem en Hij is gekruisigd. Wat een tragiek. Wat een strijd. En sindsdien is de tempel niet herbouwd. En de gruwel der verwoesting, de Moskee van de Islam, met God heeft geen Zoon, bedekt de tempelberg. En de Joden wenen aan de Klaagmuur in verwachting van de komst van hun Messias, die al gekomen is en juist gekomen is in de eerste plaats voor hen. Wat een tragiek. Wat een strijd. En midden in de strijd leven en wonen wij. We weten dat Messias Jezus zal terugkomen zoals Hij heengegaan is. Hij zal zijn voeten zetten op de Olijfberg en Hij zal zegevierend door de Gouden Poort het tempelplein opgaan om zijn Koninkrijk van recht en gerechtigheid te grondvesten. De wet zal uitgaan van Jeruzalem en alle volken zullen jaarlijks optrekken naar Jeruzalem. En alle Joden zullen dan Hem zien die zij doorstoken hebben en God zelf zal zijn wetten in hun harten leggen en zij zullen erkennen dat Jezus hun Messias was. Wat een profetie. Wat een tijd zal dat zijn. En te midden van die tijd leven wij.

Het is de eindtijd. Het is de eindstrijd. En net als in de dagen van de profeten kwam het oordeel toen zij de kinderen offerden aan de Moloch. En net zoals vandaag wij de kinderen offeren aan de afgod Abortus komt het oordeel. Nu vermoorden wij de kinderen al in de moederschoot. God heeft ons gemaakt naar zijn beeld. Gewrocht in de moederschoot. En wij vermoorden zijn kinderen al in de moederschoot. Dat haalt Gods gramschap over de mensheid. En met meer dan een miljard abortussen en elke jaar 50 miljoen meer raakt Gods gramschap vol. Daar hoeven we niet aan te twijfelen. En de wereld verenigt zich om wereldwijd abortus een vrouwenrecht te maken. En wereldwijd wordt de moeder, het meisje, gediscrimineerd. Wat willen we dan nog meer. Dan halen we het oordeel zelf over ons heen. En God haast zich om een einde te maken aan dat moorden. Als wij ons niet radicaal bekeren en met abortus stoppen is abortus het eindoordeel dat over ons komt. De Bijbel spreekt daarover in Openbaring 6:9-11 als het vijfde zegel geopend wordt. De martelaren onder het altaar roepen, tot hoelang HEERE duurt het voordat U ons bloed wreekt. Het antwoord is, nog een korte tijd, totdat jullie getal vol is. Raakt hun getal niet vol met elke doodschreeuw van een kindje dat omkomt door abortus? Het is de HEERE God een gruwel. Zijn verbijstering is, hoe halen jullie het in je hoofd om zo wreed en gruwelijk te zijn en een kindje te vermoorden door abortus. Wie heeft ooit zoiets bedacht. Sta op tot de strijd. Denk niet dat God het niet ziet. Hij ziet alles. O God, dat Gij toch de goddelozen ombracht -gij mannen des bloeds, wijkt van mij–

Amen

Numeri 25:1-18  Psalm 139:1-12




Naar alle artikelen