2022-02-27: Abortus derde wereldoorlog in de moederschoot

2022-02-27: Abortus derde wereldoorlog in de moederschoot

O Here, ontferm U over ons

Here, ik kom tot U. Hoe durf ik te komen. Ik kan voor U niet bestaan. Here, ontferm U over mij. Dank U dat ik door uw genade, vrijmoedig mag toegaan tot de troon der genade, door het bloed en het offer van uw Zoon Jezus Christus. Hoe zouden wij dan kunnen leven. Dank U wel dat U de weg der verzoening bent gegaan. Wij loven en wij prijzen U. Het zijn uw gunstbewijzen dat wij niet omgekomen zijn. Wij verdienen de dood. Wij hebben gezondigd. Wij staan schuldig. Hoe hebben wij U kunnen krenken. U bent God. U bent de allerhoogste. U woont in uw heiligdom. Wij buigen ons voor U. Wij verootmoedigen ons voor U. Wij doen boete in stof en in as. Wij hebben gezondigd, wij en onze vaderen. Wij verdienen de dood.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen. Wie bedenkt om ongeboren kinderen uit de moederschoot te snijden. Wie haalt dat in zijn hoofd. Kunnen die weerloze kindertjes zelfs niet eens veilig zijn in hun eigen moederschoot. Nee zeker. Het is toch te gek voor woorden. Wie heeft ooit kunnen denken dat er een tijd zou komen dat in de moederschoot groeiende kindertjes in hun eigen bloed worden gesmoord. Om er alleen al aan te denken doet je met afschuw vervullen. Hoe is het mogelijk.

Als abortus niet zou bestaan. En iemand zou komen met het voorstel om ongeboren kinderen uit de baarmoeder te snijden, zou iedereen je met afschuw aankijken. Je zou aangegeven worden bij de politie, omdat je met zulke gruwelijke gedachten rondloopt. Als de politie maar enig lucht had gekregen dat ze de Twin Towers zouden willen binnen vliegen met vliegtuigen zouden ze ogenblikkelijk die mensen hebben opgepakt. Wie haalt zoiets in zijn hoofd. Dat onschuldig bloed vergieten. Dat is een terroristische daad. Daar spreekt iedereen zijn afschuw over uit. Dat moet je met man en macht zien te voorkomen. En wat doen wij. Zonder blikken en blozen gaan wij met een tang de moederschoot in en zoeken het in onschuld, vredig ronddrijvende kindje op. Prikken de vruchtzak door, laten het vruchtwater weglopen, trekken het uit angst weg vluchtende kindje stuk, halen het met de moederkoek uit de baarmoeder en gooien het weg in de afvalbak. Dat het kindje leefde is bekend, of het pijn heeft of gevoel als het wreed, levend wordt gedood laten we in het midden. Dat het wegvlucht voor de naar zijn levende grijpende abortus tang zien we duidelijk. Maar meedogenloos klemt de tang zich vast om ook het hoofdje te verbrijzelen omdat het te groot is om in zijn geheel uit de baarmoeder te trekken. Bij stukjes en beetjes wordt het verwijderd. De “dokter”/moordenaar en de “verpleegster”/moordenaar leggen alle stukjes bijelkaar en concluderen dat het werk geklaard is. Ze noemen het hoofdje niet hoofd, maar zeggen dat ‘nummer één’ ook klaar is om aan te duiden dat ze klaar zijn omdat het hoofdje er nu ook uit is. De moeder die met opgetrokken benen in het abortus toestel ligt mag opstaan en loopt al wankelend, verdoofd naar de uitslaapkamer. Kind verbrijzeld, moeder beschadigd. Het werk geklaard. Wie volgt.

Je mag het zo niet zeggen. Want dat is te gruwelijk. Dat is te wreed. Je moet het niet zo openlijk zeggen. Daar doe je mensen door schrikken. Dat is te wreed. Dat is ongepast. Daar schrik je mensen mee af. En vrouwen die het meegemaakt hebben confronteer je er weer mee. Want je denkt toch niet dat vrouwen blij zijn met hun abortus. Het land is in rep en roer als je met deze gruwelijke verhalen en beelden door het land trekt. Neen dat moet je in het midden laten. Laat de abortus moord huizen met rust. Die moeten dag in dag uit helpen om al die ongewenste kindertjes van het leven te beroven. Ze doen hulpverlening. Ze helpen. En je wilt toch niet hulpverlening dwarsbomen.

Ze zitten met hun dossiers en politieke hoofden, gekozen door het volk, in de bankjes. Ze kunnen niet zeggen, ‘we wisten het niet’. Want ze hebben er jaren over gedaan om tot stemming te komen. De Wet afbreking zwangerschap noemen ze het. Een betere naam is niet te bedenken. Want het gaat inderdaad om toestemming te geven om de zwangerschap af te breken. Wat breek je dus af: een zwangerschap. Wat is een zwangerschap; dat is een kindje, een mens in ontwikkeling in de moederschoot vanaf de conceptie tot de geboorte. Wat breek je dus af; een kindje in ontwikkeling. Kan dat zo dan maar. Neen, dat mag maar tot 24 weken. Waarom? Omdat het dan levensvatbaar buiten de baarmoeder kan leven. Wat het daarvoor is, laten we in het midden. In ieder geval noemen we dat niet een levensvatbaar kindje. We zien wel op de echo een zich ontwikkelend kind met alles erop en eraan, maar het is geen kindje. Je mag dat kindje tot die grens aborteren, doden, vermoorden, doodslaan. Dat mag niet volgens het Wetboek van Strafrecht, behalve als het een kindje beneden 24 weken in de moederschoot is. O, ja. Die grens gaat naar benden, ook bij 22 weken kan een kindje buiten de baarmoeder blijven leven. De abortusdokters zijn zo genadig dat ze de grens dan maar lager stellen, want om een kindje buiten de baarmoeder levend geboren, dood te laten gaan, dat is misschien toch te gek! Hoe gruwelijk is het om zo'n gedachten gang te hebben.

Het is dus niet meer een zaak tussen een vrouw die van haar kindje af wil en een dokter die deze gruwelijke daad wil uitvoeren. Neen, het is; Wij Beatrix, koningin bij de gratie Gods, die namens ons volk de wet tekent dat kinderen in de moederschoot van nu aan vogelvrij zijn verklaard. Je weet sinds de inwerkingtreding van de Wet afbreking zwangerschap dat we in een land leven waar het wettelijk toegestaan is een kind uit de moederschoot te snijden. Dat mag je niet zo zeggen. Dat is wreed. En zo is het niet bedoeld, maar de feiten zijn dat de dokter met een tang in de moeder binnengaat, de armpjes een de beentjes eraf trekt, het hoofdje kapot knijpt en alles er uit zuigt. Hoe moet je dat dan noemen. Dat is toch wreed. Dat is toch martelen. En Majesteit, die in onze constitutionele monarchie niet anders kan dan zo'n gruwelijke wet ondertekenen, ondertekent toch de doodstraf aan al die onschuldige kinderen? Het zijn toch kinderen. Neen, roepen de voorstanders. Je mag het nog geen kind noemen. Het is nog geen kind. Het is een embryo, een foetus of wat dan ook, maar geen kind. Dat staat te dicht bij moord, dus je verhult het in een ander woord. Maar beste medelanders: het is een kind. Het is moord. Het is een uitzondering die in het Wetboek van Strafrecht is gemaakt op het verbod op doodslag en moord. Het staat er toch. Iedereen kan het zelf lezen. Kortom sinds de wet is aangenomen kunnen kinderen in Nederland geboren worden of vermoord. Iedereen die na de aanname van de wet geboren is en niet gedood is een abortus overlevende. Je had ook vermoord kunnen worden in je moederschoot. Dus iedereen die wel geboren is geworden kan zich afvragen en ook vragen waarom ben ik wel geboren en mijn broertje of mijn zusje niet. En iedere moeder en vader ziet in de ogen van het wel in leven gebleven kindje, het andere kindje dat ze gedood hebben.

We moeten ons het zwijgen niet laten opleggen als het hier om gaat. We komen toch op voor dat weerloze, mooie, rustig in zijn baarmoeder zwemmende kindje dat op de veiligste plek in de wereld, de baarmoeder, de plaats van barmhartigheid zit, gekoesterd en gevoed door de eigen moeder die in haar lichaam alle aanpassingen maakt om het kindje optimaal te kunnen laten groeien, voeden en verzorgen.  Er is toch geen moeder die zo haar kindje niet zou willen verzorgen. De liefde van de moeder gaat toch uit naar haar kindje. Geen moeder kan haar kindje ooit vergeten. En het is een kindje. Moeders komen met een echofoto thuis en zeggen toch niet; kijk nu eens naar dit ‘iets’, of zegt maar zoiets als; wat een mooie embryo of foetus of wat dan ook. Ze hebben het niet over iets. Als je dat probeert te ontkennen dan worden ze terecht boos. Ze hebben het over hun kindje. Dat kun je toch zelf zien. Kijk de armpjes de beentjes, het hoofdje. Prachtig. En even later komt de volgende foto en kun je het geslacht al zien. Met de moderne echoscopie, tot zelfs drie dimensionaal toe, is de leugen dat het nog niets voorstelt uit de wereld gebannen. Er moeten nu andere argumenten komen om abortus te legitimeren. Maar dat is ook geen probleem.

Abortus heet nu abortus hulpverlening. Je helpt een in nood verkerende moeder. Je helpt een moeder om een ongewenst kindje niet op de wereld te zetten. Je wilt toch zeker niet dat er ongewenste kinderen komen. Wat moet dat wel niet worden. Een ongewenst kind wordt een ramp voor de moeder en de vader, de samenleving. Dat wil je dat kind toch niet aandoen. Gelukkig zijn de abortusapparaten er nog om nu ongewenste kinderen te vermoorden. En als je daar tegen bent, dan kijken de mensen je aan hoe het mogelijk is dat je voor het handhaven van ongewenste kinderen bent. Maar sinds wanneer kunnen wij beslissen welk kind ongewenst en welk kind niet ongewenst is. De moeder zegt men. De moeder kan zelf beslissen of ze haar eigen kind wel of niet ongewenst vindt. De moeder heeft recht over haar lichaam. Als het voor haar ongewenst is, dan is het ongewenst. En daar heeft iedereen zich aan te houden. En zo zijn er elk jaar meer dan 30.000 kinderen die geselecteerd worden op gewenst en ongewenst. En de dokter rechtvaardigt zijn praktijk dat hij binnen het kader van de wet meewerkt aan het voorkomen van ongewenste kinderen.

Maar als we het stadium voorbij zijn dat we niet langer kunnen ontkennen dat het kinderen zijn die in de moederschoot zijn, totdat ze buiten de moederschoot kunnen leven, dan moeten we eens analyseren wat we zeggen als we ongewenste kinderen niet willen. We hebben dan het selectieprincipe ingevoerd. Jij mag wel geboren worden en jij niet. Ik ben wel geboren, omdat ik niet ongewenst was. Ik was vermoord als ik ongewenst was geweest. En waarom ben ik dan gewenst en mijn broertje of zusje niet. Wat was er dan dat ik wel gewenst en de andere niet gewenst was. Wat is er dan zo verschillend aan onze situatie dat hij wel vermoord is en ik het leven heb behouden. En hoe vaak hebben mijn ouders mij niet verwenst als ik weer eens deed dat hen niet zinde. En waarom tuigen ze mij toch steeds zo af als ik wel gewenst was toen ik nog niet geboren was. Of hebben ze zich vergist. Zouden ze me nu ook niet liever dood willen. En hoeveel zijn er niet meer net als ik, als ik de radiospotjes hoor over huiselijk geweld en de foto's zie van een wegkruipend kind voor de klappen van zijn vader. Er zijn dus veel meer ongewenste kinderen. Hadden ze die dan ook niet beter kunnen vermoorden voordat ze geboren werden? En wat hadden we ook weer afgesproken in de politiek.

De grondwet zegt, dat elk kind gelijk is voor de wet. En de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens heeft dat na de gruwelijke Tweede Wereld Oorlog op 10 december 1948 nog eens onomwonden vastgelegd. Elk mens heeft recht op de absolute bescherming van zijn leven. En daar hebben we een aantal jaren geleden een ondubbelzinnige antidiscriminatie tekst aan toegevoegd. We mogen niemand discrimineren om welke reden dan ook. Niet om geslacht, niet om ras, niet om geaardheid, niet om wat dan ook.  En dat is goed. Dat geldt dus ook voor kinderen die nog niet geboren zijn. Je discrimineert niet, door te zeggen, dit kind mag wel geboren worden en dat kind niet. Dat is discriminatie van de bovenste plank. Wie haalt dat in zijn hoofd. Dat doe je toch niet. Je weet alleen nog maar dat je in verwachting bent en hebt het kind niet eens gezien en enkel op grond van het feit dat je in verwachting bent en dat deze verwachting niet gelegen komt beslis je dat dit kind mag worden gediscrimineerd,  ja zelfs vermoord mag worden in je moederschoot. Dat is toch te gek voor woorden.  Het is met twee maten meten door te doen alsof je in dit geval het antidiscriminatie artikel in onze Grondwet niet van toepassing verklaard. Als je begint op dit antidiscriminatie artikel uitzonderingen te maken dan is de objectiviteit en de algemene toepassing weg en kun je ook andere redenen van discriminatie weer in gaan voeren. En dat zouden we toch juist niet doen en daarom hebben dit antidiscriminatie artikel zo duidelijk in onze grondwet gezet. En onze grondwet staat boven alle wetten en alleen al op grond van dit artikel is het onmogelijk dat je selectief kinderen wel en kinderen niet geboren laat worden. Het gaat nu niet meer om de vraag wat de status van het kind is, of het wel of niet een kindje is, of het wel of niet ongewenst is, of in welke omstandigheden de moeder en de vader zijn, het gaat nu enkel om de vraag of hier sprake is van discriminatie in strijd met het antidiscriminatie artikel in onze grondwet. En het is duidelijk dat het absoluut selectie en discriminatie is als je honderd mensen op een rij zet en op grond van jouw beslissing wie je wel en wie je niet wilt laten leven hen selecteert. Dit is te gek. Nou als we de geschiedenis erbij halen tot op vandaag toe dan hebben we heel wat selectie en discriminatie rampen zien passeren. Maar iedereen zal zeggen op grond van de selectie van die honderd mensen dat dat gruwelijk is en barbaars en je niet voor te stellen en wat nog meer aan verbijstering en afkeuring is te bedenken. Ieder die dit zou doen zou levenslang krijgen en tbs en zeker niet meer terugkeren in de samenleving. Levensgevaarlijk. Maar even doordenken. Dit is toch ook in feite wat er gebeurt als het ene kindje wel geboren mag worden en het andere niet. Niet te vergelijken zal men in koor roepen. Hoe kom je erbij. Dat is heel wat anders. Maar het is toch een kindje zegt de dokter. Dan is het toch een kindje. En dan gaat de vergelijking toch op. Dan is het toch gruwelijk.

Kinderen in de moederschoot vermoorden is terrorisme van de bovenste plank. Terroristen zijn mensen die meedogenloos zonder aanzien des persoons dood en verderf zaaien om hun zin door te drijven. De taliban en IS schromen niet om zelfmoord bommers op een plein te zetten die ontploffen met het doel zoveel mogelijk slachtoffers te maken. Ze laten bommen afgaan in volle treinen. Ze stoppen een vrachtwagen vol explosieven en rijden een vol hotel binnen. Ze vechten zich al schietend in een hotel om tot de laatste man zoveel mogelijk doden te maken. De haat staat hen in hart hoofd en ogen. Hoe haal je het in je hoofd om abortus daarmee te vergelijken. Dat is wreed. Dat heeft er niets mee te maken. Maar bekijk het vanuit het oogpunt van het ongeboren kindje. En dan de meer dan 100.000 ongeboren kinderen wereldwijd per dag. Eén miljoen per week, Vijftig miljoen per jaar. En nu al meer dan een miljard, misschien al anderhalf miljard die het leven gelaten hebben (www.numberofabortions). In Nederland honderd per dag. Meer dan dertigduizend per jaar. Nu al meer dan een miljoen sinds het veertig jaar geleden begon. Eén op de zeven vrouwen heeft er in dit land mee te maken gehad. Dus ook één op de zeven mannen. Al deze medeburgers, medemensen, waarvan de internationale en nationale wetten zeggen dat ze recht hebben op absolute bescherming van hun leven, verkeren in levensgevaar. Alles wat nog niet geboren is, is vogelvrij verklaard. Inderdaad, doden, moorden is verboden bij de strafwetten wereldwijd, maar als je ongeboren bent en niet gewenst dan kun je worden uitgeroeid, vermoord, met de modernste apparatuur die er bestaat. Net zoals terroristen doen in de normale wereld, maar nog veel erger.

De staat is terroristisch geworden door toe te staan dat dit geweld met de wet in de hand mag plaatsvinden zonder gevaar te lopen dat je daarbij gehinderd wordt. De overheid handhaaft de wet door ieder die probeert deze praktijken te stoppen als misdadigers aan te merken. Maar vanuit het weerloze ongeboren kindje geredeneerd, dat vredig en niets vermoedend geniet van de bescherming en de koestering van de moeder wordt het leven plotseling bedreigd zonder dat het ook maar in staat is zich op één of andere manier te verweren. Het gaat meedogenloos vermoord worden. En dat niet zachtzinnig. Neen vol afgrijzen wordt het levend in stukken getrokken, in eigen bloed gesmoord. Een stille schreeuw maakt een einde aan een leven dat enkele maanden later tot ontplooiing zou kunnen komen en een bijdrage zou leveren aan de samenleving. Weggegooid in de medische afvalbak van ziekenhuis en kliniek, en in het gunstigste geval gebruikt voor medische doeleinden of de farmacie. Wellicht kan zijn weefsel dienen om andere mensen te helpen. Zonder pardon wordt geselecteerd als op het perron van Auschwitz waar dr. Mengele met één blik links en rechts aanwees, en kinderen, vrouwen, ouderen en zwakken linea recta naar de gas kamers en verbrandings ovens verwees, hen liet kaal scheren om van haren kleden en lampenkappen te maken en goud en zilver uit gebitten rovend om voor de oorlogsindustrie aan te wenden. In kamp Canada al de eigendommen tot in details selecterend om het te verkopen om de oorlogsmachine draaiend te houden. Vreselijk om het lef te hebben om het daarmee te vergelijken. Je ziet de mensen hun tenen al krommen om hun afschuw uit te spreken en je het zwijgen opleggend, want je kunt geen koeien met schapen vergelijken. Je moet wel je verstand erbij houden. Maar probeer het eens vanuit het ongeboren kindje zelf te zien. Wat verwacht het ongeboren kindje. Dat ziet zichzelf niet als een stukje onkruid zoals ze in de Holocaust de Joden vonden. Dat spartelt rond en groeit als kool om zich te bewegen, te lachen, te kraaien om tegen de verdrukking in uit de baarmoeder geboren te worden. Niet om in de baarmoeder te sterven, maar om te leven. Geen wonder dat de Joden door de eeuwen heen altijd weer op hun hoede zijn, omdat ze nooit kunnen weten uit welke hoek de volgende Holocaust komt. Want wie had ooit kunnen denken dat de vreselijke Holocaust van de Tweede Wereldoorlog zou kunnen ontstaan in het hoog beschaafde Duitsland van de twintigste eeuw.

Het doden van een ongeboren kindje is vandaag zo'n groot recht geworden dat het haast onmogelijk lijkt om deze stortvloed van het recht op abortus, het recht op baas in eigen buik, het recht om zelf te beslissen wie gewenst en ongewenst is, te keren. Een stortvloed van agressie klinkt als je ook maar je vinger durft te verheffen tegen de abortuspraktijk. En je moet vooral niet het lef hebben om de gruwelijke beelden van wat er bij abortus gebeurt te laten zien. Iedereen mag dat doen als het gaat over dieren en over fauna en flora, over walvissen en ijsbeertjes en kippen en varkens, maar het martelen en vermoorden van ongeboren kinderen laten zien is taboe. Greenpeace mag groot worden om visueel en met agressieve acties misstanden aan de kaak te stellen. Amnesty International laat de meest afschuwelijke beelden zien; Wild Life Watch schroomt niet om dieren mishandeling aan de kaak te stellen, maar de abortuspraktijk moet in het duister blijven. Je mag er tegen zijn, maar dat moet je het niet te agressief naar voren brengen. Abortus een moord durven noemen doet veel mensen afschrikken en zich van je verwijderen. Ze willen nog wel misschien tegen abortus zijn, maar zodra je één verkeerd woord gebruikt dan wenden ze zich van je af en worden dus ook medestanders van abortus, want hun verzet er tegen is gebroken.

En je moet vooral God er niet bij halen. Wat heeft die er mee te maken. En als je relatie legt tussen de afgodendienst in de Bijbel toen de kinderen aan de Moloch werden geofferd, dan ben je helemaal van de weg af. De afgodendienst van vandaag is dat abortus wordt gezien als een normale zaak. Het is nu eenmaal zo. Het is een bevochten verworven recht. Je moet je daar niet druk over maken. Als je je daar tegen verzet, als je teveel lawaai maakt, als je de gezapige rust te veel verstoord, dan wordt je verschoven naar de rand van de samenleving als extreem, niet meer behorend tot het centrum van de ontwikkeling. O ja, je hebt ook nog een paar extreme schreeuwers, maar daar moet je je niet te veel mee inlaten. Daar kun je aan voorbij gaan.

Abortus past geheel in het beeld van de apocalyps. En daar moet je helemaal mee oppassen. Je mag misschien nog je stem zachtjes en binnen de acceptatie grenzen verheffen, maar nu ook nog een poging te doen om abortus met de apocalyps, de eindtijd, Armageddon, Israël en de beloften te vergelijken. Dat is toch wel een stap te ver. En van een overdreven ongepaste relatie waar je alleen maar meer tegenstanders mee kweekt.  Abortus is het doden van een ongeboren kind. Maar dat is toch demonisch, afgodisch, dat heeft toch niets met God te maken. Het past toch niet bij de liefde van Jezus. God zegt toch keer op keer; kies voor het leven. Dan past daar de dood toch niet bij. En abortus is toch het doden van een ongeboren kind. Met abortus komt toch de dood in de samenleving. Wie aan een kind komt, krijgt met God te doen. God schept ons naar zijn beeld. Naar zijn beeld zijn wij geschapen. Hij heeft ons bijna goddelijk gemaakt. Hij weeft ons al voor de grondlegging der wereld. Gewrocht geweven in de moederschoot. Hij kende ons al voordat we geboren waren. Hij had al een bestemming voor ons. Hij heeft een eeuwig plan met ons. We zijn geschapen om eeuwig te leven. Dat zijn toch alle Bijbelse basis begrippen. Als het volk Israël zijn kinderen aan de Moloch offerde en de afgodendienst aan de Baäl dan kwam het oordeel van God. God zegt; hoe halen jullie het in je hoofd om dat wat de heiden volken deden door hun kinderen te offeren dat ook te gaan doen om eigen welvaart te krijgen. En zijn oordeel kwam. In de tijd van Salomo de splitsing van het pas begonnen rijk in tien en twee stammen. En in de tijd van Jesaja en Jeremia de ballingschap. En tot op vandaag zoveel eeuwen later zijn Israël en Juda om die reden  nog steeds in ballingschap met een klein begin van terugkeer.

Als God er zo op gebrand is dat zijn uitverkoren volk niet aan de kinderen komt en zo’n enorme straf het gevolg is, dan moeten wij als van de gojim, gelovigen uit de volkeren, niet denken dat God ons maar een beetje laat aanmodderen met abortus met vijftig miljoen doden per jaar. Het is Hem een gruwel. Zijn gramschap raakt vol. Wij halen met abortus het oordeel over ons. En dat oordeel is de apocalyps, God duldt het niet. Elke schreeuw om leven van een in zijn eigen bloed gesmoord ongeboren kind roept om het oordeel. Het kind gaat rechtstreeks naar God toe en zal als martelaar onder het altaar van God roepen met alle martelaren door de eeuwen heen; hoe lang nog o HEERE voordat U ons bloed wreekt. Want op het vergieten van onschuldig vergoten bloed staat het oordeel. Rustig aan een beetje met dit soort kort door de bocht vergelijkingen. We leven in het Nieuwe Verbond. We leven na Jezus. Je moet niet aankomen met deze heilshistorische profetische korte verbanden waarvan nog maar de vraag is of ze juist zijn. De profetie is met Jezus toch vervuld en allerlei fictieve speculatieve verbanden naar de mogelijke eindtijd zijn gevaarlijk en brengen de boel in verwarring. Maar blijven we bij de woorden van Jezus zelf dan liggen de molenstenen al klaar. Wie aan één van deze kleinen durft te komen, het is beter dat een molensteen om zijn hals gehangen was en hij was verzwolgen in de diepte der zee. Geen wonder dat ze deze Jezus binnen drie jaar uit de weg geruimd hadden. Weg met Hem. Witgepleisterde graven, holle klanken werden de geestelijke leiders genoemd. Weg met de kinderen. Zij zijn de dogmatische leiders die de wet kennen. Weg met de kinderen en de mensen die de wet niet kennen. Jezus roept; laat de kinderen tot Mij komen en verhindert ze niet, maar wij zeggen; weg met de kinderen die de wet niet kennen en niet toe zijn om te zeggen dat ze hun hartje aan Jezus hebben gegeven. Als je niet wordt als één van deze kinderen kun je het koninkrijk van God niet binnengaan. En wat zeg je van wat geschreven is in Hebreeën en het laatste Bijbelboek Openbaring. Daar wordt verwezen naar de Molochdienst en het oordeel dat kwam en de waarschuwing dat zo ook het oordeel over ons komt als we ons niet bekeren. Hoe meer we beseffen in wat voor vreselijke doodscultuur wij leven, hoe meer je beseft dat we niet op weg zijn naar de ‘roadmap to peace’ de weg van de vrede, waar de hele wereld mee bezig denkt te zijn, maar met de roadmap to Armageddon. God haast zich zoals Jezus in zijn bediening dag in dag uit heeft gezegd; de tijd is vervuld. Het koninkrijk der hemelen is nabij gekomen. Gelooft het evangelie. De  Messias kwam zoals de profeten hebben geprofeteerd in opdracht van de Here God. Hij heeft de zonden der wereld verzoend zoals Hij als lijdende knecht des Heren heeft beloofd. Hij komt terug om zijn rijk van recht en gerechtigheid te grondvesten dwars door de afval, de demonie, de eindstrijd heen. De eindstrijd die door de verzoening van de zonden door de Zoon van God is volbracht maar tot voleinding komt als Hij terugkomt met al zijn engelen op de Olijfberg en zijn troon zal vestigen in Jeruzalem en de duivel en zijn trawanten en allen die opgetrokken zijn om Gods uitverkoren volk uit te roeien zijn verslagen in Armageddon, de vlakten van Megiddo waar door de eeuwen heen beslissende veldslagen zijn gevoerd. Inlegkunde roepen volkstammen. Lees de profeten er op na. Maar de profeten hebben altijd geroepen, maar het volk is er aan voorbijgegaan. Daarom hing Jezus na drie jaar aan een kruis. Voor ons, want zonder kruis is er geen opstanding en geen hoop voor de mensen. Wij mogen met Hem begraven zijn in de dood en uit genade met Hem opstaan in het nieuwe leven. Zelf hadden we dat nooit gekund.

Wat een genade van God dat Hij ons niet heeft laten omkomen maar heeft gered. Wil je het meer en meer begrijpen, lees dan de gehele Bijbel. Laat je dogma’s even los, concentreer je op het woord van God zelf. Jij leest het niet, maar jij wórdt gelezen door dat woord, Het is immers Gods openbaring. Maar pas op. Als het Gods openbaring is, dan wordt je gegrepen door dat woord, door die openbaring. Daar staat de Bijbel vol van en de geschiedenis. Maar om op die weg van het eeuwig leven te komen is een enorme bevrijding van het zicht op deze wereld, waarbij zoveel lijden en zuchten veler deel is, dat alleen het zicht op de verlossing nu en het toekomstige eeuwige leven je door dit leven heen draagt naar een leven waar geen zonde en ellende meer is. En wie zou dat nu willen missen. Lees je Bijbel bidt elke dag opdat je groeien mag.  Ik ben er steeds meer van overtuigd dat we ons moeten inzetten voor de afschaffing van abortus willen we nog kunnen leven. Doen we dat niet als christen dan begint het oordeel bij het huis Gods. En het is al begonnen in afval en verslapping. Alles wat zich in het Midden Oosten afspeelt en zich samenbalt rondom Israël en Jeruzalem heeft te maken met de abortus holocaust en de antisemitische holocaust dreiging waarbij de duivel rondgaat als een briesende leeuw zoekende wie hij kan verslinden maar Gods legioenen engelen zich opmaken om op die dag des Heren een einde te maken aan de macht van de duivel en zijn eeuwig koninkrijk te grondvesten, de wederoprichting van alle dingen. De schepping hersteld, zoals het was. En zie het was zeer goed. Glorie voor zijn naam.

L.P. Dorenbos

 




Naar alle artikelen